Artikel
2015-05-18
Mensen in de kerk: Etenstijd = stille tijd Honger naar God tijdens een vastenretraite

Door Joanne Bos

Lia van Grootheest (32) uit Bennekom deed in maart mee aan een driedaagse vastenretraite van het Evangelisch Werkverband. Samen met een goede vriendin sloot zij zich aan bij een groep en nam zo even afstand van het gewone, drukke leven.

Eenmaal terug vertelt de medewerkster van het CGK Dienstenbureau over haar drijfveren. "Het was voor ons het tweede jaar dat we aan dit programma deelnamen. Daarvoor had ik nooit gevast, ik ‘had er niets mee’. Totdat ik er toevallig een paar keer over las en persoonlijk het gevoel had dat ik er niet omheen kon. Tijdens de vastenretraite breng je tijd met God door op de momenten dat je anders zou gaan eten, dus drie keer per dag. Het gevoel van lichamelijke honger herinnert je aan je honger naar God. Die symboliek vind ik heel mooi en die helpt me het vol te houden."

Vasten en gebed
"De groep was beide keren erg gevarieerd van samenstelling. Van evangelisch tot traditioneel. Maar iedereen komt voor hetzelfde: God eren, contact met Hem hebben en stilstaan, even afstand nemen van het drukke leven. Er waren ook twee predikantsvrouwen, die elk jaar speciaal komen voor gebed voor hun man, de gemeente en hun gezin. Bijzonder vind ik dat.
Door het programma heen zijn verschillende onderdelen geweven. Bijvoorbeeld wandelingen in groepjes waarin je aan elkaar vertelt waarvoor je bent gekomen en daarna voor elkaar bidt. Je maakt deel uit van een vast groepje tijdens deze drie dagen. Met dat groepje doe je ook elke dag Lectio Divina: je leest meerdere keren hetzelfde Bijbelgedeelte met elkaar en vraagt jezelf dan af wat God tegen jou wil zeggen. Op die manier laat je God echt spreken. Het gaat dus niet om ‘wat voel ik’ maar om ‘wat wil God hierin tegen mij zeggen’. Dat leidt tot open gesprekken die je afsluit met gebed. Vasten gaat in de Bijbel altijd samen met gebed, het onderstreept het gebed. Naast Bijbel en gebed heeft lofprijzing een belangrijke plaats in het programma."

Thuis mee verder
"Nu ben ik alweer een paar weken thuis en werkt het op een bepaalde manier nog steeds door in mijn leven. Ik ben er weer even bij bepaald waarom het allemaal draait: leven met God. Dat weet ik wel, maar nu heb ik het (letterlijk) weer aan den lijve ervaren. Hierdoor leef ik thuis dichter bij God, ik heb een korter lijntje om zo te zeggen. Het is wel moeilijk dat vol te houden in het drukke leven. Met heimwee denk ik terug aan de ochtenden tijdens de retraite, wanneer ik in alle rust mijn dag met God kon beginnen. Thuis zit mijn hoofd ’s morgens al snel vol met van alles uit het dagelijks leven. Op het moment ben ik bijvoorbeeld bezig met spullen uitzoeken voor mijn nieuwe huis. Dat maakt het lastig om kwalitatief tijd door te brengen met God.
Daarom probeer ik het vasten thuis voort te zetten door één dag per week de maaltijden over te slaan en die tijd met God door te brengen. Door stilte te ervaren, te bidden en via mijn hongergevoel herinner ik mezelf aan mijn honger naar God. Niets eten maakt ook kwetsbaarder, dat helpt om open te zijn naar God. In de retraitegroep is het wel makkelijker. Daar word je niet geconfronteerd met eten en ook niet afgeleid. Bovendien is het nu wat ‘ongezellig’: eten afslaan in gezelschap van anderen die wel eten. Ik wil ook niet dat iedereen weet dat ik op dat moment vast, daar is vasten helemaal niet voor bedoeld. Mensen vinden het ook een beetje ‘raar’, dat begrijp ik. Het is niet gebruikelijk in mijn omgeving. Dat was het voor mij tot voor kort ook niet. Toch is dat wel opvallend, want hoewel het niet als opdracht in de Bijbel staat, merk je door de hele Bijbel heen dat vasten toen heel gewoon was.
Maar ondanks dat vasten thuis een stuk lastiger is dan op retraite, blijf ik het proberen, want het helpt me om die ene dag niet bezig te zijn met de vloeren van mijn huis, maar met God, de grond van mijn bestaan.”


 


Abonneer u nu op de RSS-feed van De Wekker