Artikel
2016-06-24
Kwartet: Hartstocht Enige tijd geleden mocht ik spreken voor een groep van ca. 400 vrouwen. Nu is dat al een belevenis op zichzelf natuurlijk. Maar het was een mooi thema waarvoor ik uitgenodigd werd: ‘De kracht van ontmoeting’. Ik verwerkte in mijn verhaal het gegeven dat je natuurlijk eerst zelf thuisgekomen moet zijn wil een ander echt welkom zijn. Na afloop zei één van de dames: ‘Els, ik vind dat je een inspirerend verhaal hebt gehouden, maar lukt wat jij zegt wel als je nog een negatief zelfbeeld hebt? Want ik denk dat dit het geval is bij heel veel vrouwen in deze zaal.’ Ik zei: ‘Nee, dan lukt het niet, want dan ben je nog te veel met jezelf bezig om helemaal gericht te kunnen zijn op een ander.’ En ik dacht: Hoe kan dat nou? Hoe kunnen vrouwen die (in de meeste gevallen) hun hele leven onder het Evangelie verkeren, nog zo over zichzelf denken? Hebben zij dan nog niet geleerd om van genade te leven? Het eerste antwoord op genade is toch dankbaarheid?

Enige tijd later ontmoette ik een groep nieuwe studenten. Ik vroeg hen wat zij plezierig vinden aan deze fase van hun leven en ook wat zij als minder prettig ervaren. Eén van de studenten vatte het gesprek dat ontstond als volgt samen: ‘Mevrouw, het leven is een wedstrijd.’ Ik zei: ‘Maar als dat zo is, kan je elk moment een ‘loser’ zijn.’ Waarop hij bevestigend knikte. En ik dacht: Hoe kan dat nou? Al die kinderen komen uit christelijke gezinnen, zitten op zondag in de kerk, hebben ze daar dan niet iets anders geleerd?

De jezuïet Alfred Delp schreef 2 februari 1945 in de gevangenis, drie weken voor zijn dood: ‘Een leven is verloren als het niet vanuit een innerlijk woord, een mentaliteit, een hartstocht wordt geleefd.’ Inderdaad, alleen met hartstocht ontsnapt de mens aan het gevaar een massaproduct te worden, waar anderen dan over beschikken.

Els J. van Dijk

 


Abonneer u nu op de RSS-feed van De Wekker