Artikel
2016-07-22
Beleefd: Hoop Palestijnse christenen en Messiasbelijdende Joden maken beiden slechts 1% uit van de bevolking van Israël/Palestina. Wat zetten gesprekken tussen deze twee groepen, zoals Salim Munayer c.s. die geëntameerd heeft, dan voor zoden aan de dijk? Ze laten in elk geval zien dat gesprek, op wat voor bescheiden schaal ook, mogelijk is. Maar is dat een teken van hoop te noemen?
Hoop is in de taal van de Bijbel gegronde hoop. Hoop vanwege het nieuwe dat in onze wereld begonnen is door het lijden, sterven en de opstanding van Christus. Hoop is het uitzicht op Gods nieuwe wereld dat ons door God gegeven wordt. Maar iets van dat nieuwe mag in onze oude wereld al zichtbaar worden.

Midden in de oude stad van Jeruzalem staat een Anglicaanse kerk: Christ Church.  Halverwege de negentiende eeuw gebouwd, een eeuw voordat de staat Israël een feit was. Tijdens onze Israëlreis gingen we hier ter kerke. Christ Church kent een liturgie waarin Joodse elementen een natuurlijke plek hebben gekregen. Christ Church heeft ook een geschiedenis waarin, vertelt David Pileggi, de pastor loci, fouten zijn gemaakt. De kerk heeft van zijn fouten geleerd en is er nog steeds. Een kerk van Christus, en genoemd naar Christus, middenin Jeruzalem, gerespecteerd om de manier waarop ze haar plek inneemt op dit stukje aarde waarop de schijnwerpers van heel de wereld zijn gericht.
In Christ Church vieren we het avondmaal. 'The body of Christ, broken for you,' zegt Pileggi, terwijl hij een stukje matse kapot drukt in mijn hand.
Een heel klein teken van hoop, verwijzend naar Hem die de hoop van Israël is.

Kees de Jong

Ds. C. de Jong uit Doetinchem was eind juni met een groep theologen in Jeruzalem, voor een 8-daagse ontmoetingsreis met Joden en christenen.

 


Abonneer u nu op de RSS-feed van De Wekker