Artikel
2016-09-16
Interview: Eten kan wachten, Bijbellezen niet! Door Tanneke Diepenbroek-Walhout

'Wat ik mee zou nemen als ik het land moest verlaten? Mijn Bijbel, mijn laptop en wat persoonlijke spullen. Veel dingen blijken vervangbaar.' Aan het woord is Margreet van Beest-Bons. Zij werkte vanaf het jaar 2000 tot begin dit jaar in Oekraïne.

"We zouden voor drie jaar gaan, uiteindelijk werden het er bijna zestien", vertelt Margreet. "Toen in 2014 de kans reëel was dat we zouden moeten vertrekken door de gevechten in Oekraïne, bleek alles van waarde in een handtas te passen."

Al vanaf 1994 nam Margreet deel aan de kinderkampen van stichting Kom Over en Help. Ze organiseerde met vrienden ook humanitaire transporten naar Oekraïne. Bij onze deputaten diaconaat rees de vraag hoe het CGK-werk in Oekraïne uitgebreid zou kunnen worden. Dit resulteerde in de uitzending van Margreet en haar man Jan als missionair diaconaal werkers naar de stad Zjitomir. Jan was er werkzaam als medisch technicus in de ziekenhuizen en Margreet zette er een 24-uursopvang voor drugsverslaafden en alcoholisten op. Later volgden projecten voor zelfstandig begeleid wonen en voor dak- en thuislozen. Dit laatste project heeft ze tot begin dit jaar geleid.

God wijst de weg

Een intensieve, maar ook mooie tijd ligt achter haar. Zoals ze naar Oekraïne geleid is, zo mocht ze er weer vertrekken: volgend waar God duidelijk de weg wees. Deuren werden gesloten - het jarenlange werk in de verslavingszorg kon overgedragen worden aan Oekraïners - en geopend: nog voor de terugkomst naar Nederland een feit was, vroeg stichting Kom Over En Help haar om hun gelederen te komen versterken. Intussen vond ook haar man een nieuwe functie in Rotterdam.

Veel en vaak heeft Margreet in haar Oekraïense jaren bemoediging en troost in Gods Woord gevonden en door mogen geven. Haar Bijbel - voorzien van vele onderstrepingen en aantekeningen - getuigt ervan. Over het lezen hierin, persoonlijk en met grote regelmaat, spreken we met elkaar.

Hoe ben je tot meer persoonlijk lezen van de Bijbel gekomen? Was er een directe aanleiding?
"Ik groeide op in een christelijk gezin, het Bijbellezen hoorde erbij. Hoe het echt ging leven voor mij persoonlijk? Dat kwam door een tekst uit Romeinen die mij trof: Als u met uw mond de Heere Jezus belijdt en met uw hart gelooft dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult u zalig worden. Belijden én geloven. God wil een reactie, ook van mij. Geloven én Hem belijden. Alleen lezen van de Bijbel is dus niet voldoende. Dat wilde ik doorgeven.”

Lezen in de praktijk

Hoe lees jij je Bijbel?
"Als ik onrust ervaar, probeer ik de stilte te zoeken, al lukt dat mij niet altijd. Tegen wie er door drukte moeite mee heeft zou ik willen zeggen: ga niet mee in de maalstroom, zoek de stilte op. Vroeg in de morgen, of ’s nachts. En ben je als het laat wordt te moe om nog je Bijbel te lezen? Lees dan midden op de avond, houd je stille tijd ruim voordat je naar bed gaat.

Soms lees ik de Bijbel thematisch, met een dagboek, maar ook wel per Bijbelboek. Het boek Openbaringen intrigeert me. Met de Spreuken heb ik veel gedaan in mijn werk in Zjitomir. De gelijkenis van de verloren zoon gebruikte ik ook vaak. Mijn man en ik lezen nu samen het boek Ezechiël.
Heel mooi vind ik de 40-dagen app, om er ook praktisch hiermee aan de slag te gaan. De apps van You Version en Dagelijks Woord zijn ook fijn om te gebruiken.

Bijbellezen en bidden horen bij elkaar, maar de behoefte verschilt. Er zijn niet altijd woorden voor een gebed … Bidden is een motor, maar anderzijds kan het niet bij alleen bidden blijven en verder niets doen. Je mag ook stappen ondernemen en daarna nagaan of je op de juiste weg bent.
In conflictsituaties op mijn werk ging ik vaak op zoek naar antwoord in de Bijbel. Op leidinggevenden en christenen wordt sterk gelet. Voorleven is belangrijk."

Wat als jij jezelf zou verslapen en er is eigenlijk geen tijd voor Bijbellezen?

"Dat komt zelden of nooit voor, maar dan zou ik liever niet ontbijten. Eten kan immers altijd later nog? Lezen zou ik niet nalaten, dat is te belangrijk."

Praktisch lezen

Merk je verschil in Bijbellezen hier in Nederland en daar in Zjitomir, bijvoorbeeld bij het werk in het opvangcentrum?
"De Bijbel, lang een verboden boek in Oekraïne, heeft daar een centralere rol. De uitleg is vaak meer letterlijk, praktischer dan hier. Heeft iemand zonde gedaan? Dan moet die persoon dus vermaand worden. Hier in Nederland gaat men met dergelijke dingen te makkelijk om.
De vruchten van de Geest, liefde en vrede, moeten we in praktijk brengen. Soms betekent dat ook juist je mond houden. Als je veel van God houdt, wil je naar Zijn Woord leven en dus aan anderen voorleven wat in de Bijbel staat. Dat evangelie wil ik graag doorgeven aan anderen, van Hem getuigen. Ook het dienen van de ander hoort daarbij.

We hebben hier in Nederland veel boeken óver de Bijbel. Eén van de mooie dingen die ik heb geleerd van het brengen van het evangelie is, dat dogma’s wegvallen. Het gaat om de kern: Jezus is gekomen voor ieder die in Hem gelooft. Johannes 3: 16: Want zo lief heeft God de wereld gehad … We lieten de mensen bij Mattheüs beginnen om hen zo over Jezus en de reden van Zijn komst naar de aarde te vertellen.

God wil door de Bijbel tot ons spreken tot op de dag van vandaag. Hoe bijzonder is dat! We mogen erin lezen, erop reflecteren en groeien. Soms krijgen we ook harde lessen…
Elke keer krijgen we weer nieuwe inzichten. Hoe groot is God!"

Margreet van Beest-Bons (1976) gaat sinds haar terugkeer naar Nederland naar de CGK te Capelle a/d IJssel. Via de CGK van Sliedrecht-Bethel werd zij van 2000-2016 uitgezonden naar Oekraïne (Zhytomyr) als diaconaal missionair werker. In februari 2016 kwam zij met haar man terug naar Nederland, zij is werkzaam bij stichting Kom Over En Help.



 


Abonneer u nu op de RSS-feed van De Wekker