Artikel
2017-07-21
Kwartet: (Denk)raam Met een zwaai trek ik de vitrage van het kerkzaaltje opzij. Ik heb weer eens een raam nodig om mijn schrijfvel – groot formaat en zelfklevend - op te bevestigen. Als missionair consulent kom ik in allerlei woonkamers en kerkzalen waar niet altijd een whiteboard aanwezig is. Wil je met een groep zusters en broeders dan toch wat focus bereiken, dan helpt het om al schoolmeesterend wat lijnen uit te zetten in het witte vlak.

Net als in de missionaire praktijk is het dan een kwestie van werken met wat beschikbaar is. In dit geval vind ik dus een raam om mijn schrijfvel á la Luther (jaja, dat grapje werd al meerdere malen gemaakt) tegenaan te kleven. In een flits zie ik op dat moment aan de andere kant van het venster twee mannen voorbij lopen. Plotseling raken twee werelden, die van buiten en die van binnen, elkaar. Buiten kijken mensen bevreemd naar mijn pogingen om het raam te behangen, binnen treedt ongemak op, want het kerkelijke bedrijf loopt zo wel in het oog.

Dit is des poedels kern. We vinden het als mensen van de kerk vaak zo ontzettend lastig om echt contact met andersdenkenden te maken. Om open op mensen af te stappen en iets van ons leven te delen. We zitten achter glas en we bekijken anderen vanuit onze ‘veilige’ binnenwereld. Het raam wordt een ‘denkraam’. We denken misschien wel na over contact leggen, maar het komt er in de praktijk niet van. Zelf kom ik ook niet op het idee om de voorbijgangers op een holletje achterna te lopen en ze een kopje koffie aan te bieden.

Nee, dan Christus! Hij raakt zomaar een melaatse aan. Haalt een nieuwsgierige tollenaar uit een boom. Eet en drinkt met de geestelijke elite van Israël, maar juist ook met het uitschot van de samenleving. Om missionair te zijn is niet zoveel nodig. Onder Gods blote hemel, in het gewone leven onder de mensen, aan tafel – daar gebeurt het. Daar merk je tot je verbazing dat je zomaar uit je verglaasde bestaan wordt getrokken en wordt gebruikt om iets van het Evangelie op te laten lichten.

Het raam waar Christus ons door leert kijken is zo wijd als het leven zelf en er zit geen glas in. De apostelen trokken zich ook eens terug in huis, peins ik. Deuren op slot, ramen – als ze die al hadden – dicht. Gelukkig heeft de Geest ze na Pinksteren uit hun bubbel gehaald. Ramen open, deze zomer, zou ik zeggen.

Ds. Peter L.D. Visser, missionair consulent


 


Abonneer u nu op de RSS-feed van De Wekker