‘Yesss, we hebben vrijdag, zaterdag én zondag een BBQ!’ klinkt het verheugd vanuit de keuken. Helaas … Het blijkt een grapje van zijn zusje, die met een schuine streep de driemaal genoteerde ‘BBD’ op de weekplanning poogde om te zetten in ‘BBQ’. BBD staat voor ‘bereikbaarheidsdienst’. Een aantal keer per jaar dien ik (Annelies) voor mijn werk als gedragswetenschapper bij de jeugdbescherming 24 uur per dag telefonisch bereikbaar te zijn om mee te denken in crisissituaties. En dat merken de kinderen ook. (Koude) borden eten worden naar boven gedragen als mama halverwege de maaltijd bellend naar boven is vertrokken en na een uur nog niet beneden is. Gezucht en rollende ogen als mama halverwege het bedritueel gebeld wordt en papa het overneemt. Schakelen als mama 5 minuten voor kerktijd toch niet mee blijkt te kunnen, omdat de telefoon weer gaat.
Toch is dit alles niets vergeleken bij het leed dat in zo’n weekend ons huis binnenkomt. Een baby met ernstig toegebracht letsel, die vermoedelijk komt te overlijden. Twee meisjes die hun moeder ’s morgens overleden op de bank aantreffen na een lange periode van overmatig alcoholgebruik. Vechtende ouders bij de overdracht van hun kind van het ene naar het andere huis. Een tiener die op straat is gezet met de boodschap ‘sluit hem maar op, niemand in de familie wil hem nog’. Verhalen vol ellende en afwijzing, vaak van generatie op generatie.
"Toch is dit alles niets vergeleken bij het leed dat in zo’n weekend ons huis binnenkomt."
Het lijkt wel of de verhalen zwaarder aanvoelen wanneer ze in ons eigen huis mijn hart binnenkomen, terwijl ik beneden onze drie kinderen hoor praten en rennen. Regelmatig zit ik na zo’n telefoontje boven nog even voor mij uit te staren. Biddend om hoop en ontferming voor al deze kinderen en hun ouders.
Onze kinderen zijn inmiddels door papa op bed gelegd en ik sluip de trap af. ‘Mama, mag ik nog een knuffel?’ klinkt het uit een van de donkere slaapkamers. Natuurlijk lieverd, een extra dikke vandaag.
