De laatste dagen van het jaar hebben altijd iets droevigs. De een zal er gevoeliger voor zijn dan de ander. Als kind vond ik het al niks: die sombere, grijze en korte dagen. Steeds op je hoede zijn voor zinloos geknal van vuurwerk, en daarbij nog eens voortdurend op de fiets stappen voor wéér een kerkdienst.
In de loop van de tijd is er in dat gevoel weinig veranderd. Ondanks al het feestelijke dat men ervan probeert te maken, blijven het voor mij vervelende dagen.
Ik vermoed dat de meeste lezers van De Wekker wel tegen een stootje kunnen. Daarom waag ik het om de volgende mededeling te doen: de rubriek ‘Geloof in het gezin’ stopt en ik stop met schrijven van columns.
Ik vond het mooi om de afgelopen jaren dingen uit het gezin met jullie te delen. Ik heb geprobeerd maar eerlijk te zijn: het gaat hier ook niet altijd zoals we dat graag willen. Dat kan soms somber maken, zeker in deze tijd van het jaar. En als ik eerlijk spreek met ouders van andere gezinnen, is het daar ook niet altijd koek en ei. Trouwens, er zal ook geen Wekker-lezer tevreden zijn over de manier waarop we als broeders en zusters in het CGK-gezin het afgelopen jaar met elkaar zijn omgegaan.
"Voor álle gezinnen is er hoop, omdat er een Vader is."
Er zou dus alle reden zijn om deze laatste column in mineur af te sluiten. Maar dat zou geen recht doen aan de trouw van God, die elke morgen nieuw was, nieuw is en nieuw blijft. De gebrokenheid mag nooit verzwegen worden, maar ook nooit het laatste woord hebben. Voor álle gezinnen is er hoop, omdat er een Vader is.
Een Vader met kinderen die zich niet als kinderen gedragen.
Een Vader Die eens alles recht gaat maken, wat wij krom gemaakt hebben.
Een Vader Die op de uitkijk staat om zondige vaders, moeders en kinderen in Zijn armen te sluiten.
Een Vader Die eraan komt.
