Paus Leo XIV heeft als wens dat zo veel mogelijk kerken in 2033 samen zullen komen in Jeruzalem om tweeduizend jaar verlossing te vieren. We hebben als CGK wel andere dingen aan ons hoofd dan de vraag of we in Jeruzalem aan zo’n viering deel zouden willen nemen. Maar het is niet verkeerd om stil te staan bij het bijzondere feit van 2000 jaar handelingen van de verhoogde Christus.
Jaartal
Kenners van de christelijke jaartelling weten dat we met de viering van tweeduizend jaar verlossing niet per se hoeven te wachten tot 2033. Op basis van de tijdlijn, zoals weergegeven in het nieuwe boek van Geurt Henk van Kooten Echo’s van het goede nieuws, zouden we ook kunnen pleiten voor een viering in 2027. In die tijdlijn wordt immers gesteld dat Jezus in het jaar 6 vóór Christus is geboren. De argumenten voor deze berekening zijn al langer bekend en aannemelijk. Voor ons gevoel wordt het jaar 2033 dan misschien iets minder bijzonder. Tegelijk verhoogt het de urgentie van de noodzaak om met elkaar snel stil te gaan staan bij het bijzonder feit van tweeduizend jaar uitstorting van de Heilige Geest. Of we het nu in Jeruzalem of Apeldoorn vieren, geen kerk mag voorbijgaan aan het bijzondere van tweeduizend jaar kerkgeschiedenis.
Initiatieven
Nu was Paus Leo XIV niet de eerste die het jaar 2033 als bijzonder jaar heeft aangemerkt. Vanuit verschillende andere hoeken van de Wereldkerk zijn al ideeën geopperd om op Pasen en Pinksteren in het genoemde jaar samen stil te staan bij 2000 jaar christendom. Verschillende van die initiatieven ademen een wat andere manier van kerk-zijn dan een gemiddelde CGK. We zijn als CGK in de wereldwijde handelingen van de verhoogde Christus dan ook slechts een klein gedeelte van het grote geheel van Zijn werk. Dat maakt ons bescheiden.
Twee hoofdlijnen
Wat lezend over verschillende initiatieven vielen mij twee hoofdlijnen op, waar wij als kerken gericht op de toekomst wel iets van leren kunnen. De eerste hoofdlijn is dat er een groot verlangen is naar eenheid van de vele verschillende kerken. De grote verdeeldheid is in tegenspraak met de ene Christus en maakt de kerk minder geloofwaardig voor de buitenwereld. De tweede lijn is de lijn van een breed gedeeld verlangen dat zo veel mogelijk mensen met het evangelie worden bereikt. Zo kwamen van 27 – 31 oktober 2025 honderden kerkleiders uit alle werelddelen samen in de Wereld Evangelische Alliantie onder het thema: ‘Het evangelie voor iedereen in 2033’. Beide hoofdlijnen hebben alles te maken met de manier waarop Christus Zijn volgelingen de wereld in stuurde. Onderwijs al de volken (Matt. 28:19). Dat ook zij in ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden hebt (Joh. 17:21). Deze hoofdlijnen zijn daarom ook voor ons belangrijk wanneer we in gedachten stilstaan bij de wijze waarop wij in 2027 kerk willen zijn.
"Geen kerk mag voorbijgaan aan het bijzondere van tweeduizend jaar kerkgeschiedenis"
Van geslacht tot geslacht
Op het prikbord boven mijn bureau hangt al enige tijd een foto van mijn Friese beppe als kind. Het is een gezinsfoto met haar ouders en zussen. In leeftijd is zij op het moment van het maken van de foto waarschijnlijk een of twee jaar ouder dan onze oudste kleindochter op het moment van schrijven van dit artikel is. Van mijn beppe is het een van de weinige foto’s die in haar kinderjaren van haar gemaakt is. De foto straalt een totaal andere wereld uit dan de wereld waarin wij vandaag leven. Wanneer ik een klein uurtje in de sneeuw speel met mijn kleindochter passeren nog dezelfde middag tientallen plaatjes en filmpjes in de gezinsapp. Zo overzie ik als vijftiger twee geslachten boven mij en twee geslachten onder mij.
Een tiende deel
Ik bewaar kostbare herinneringen aan gesprekken met een van mijn grootouders over het beleefde geloof in het midden van het leven. En wanneer er één ding is dat ik verlang? Dan is het dat ik hoe langer hoe meer ook met kleinkinderen zal kunnen spreken over geloven in Christus te midden van het vaak zo ingewikkelde leven. Of dat ook gaat lukken, weet ik nu nog niet. Wanneer onze kleindochter het geloof mag behouden en even oud zal worden als het gemiddelde van mijn grootouders, zullen deze vijf geslachten ongeveer tweehonderd jaar christendom vertegenwoordigen. Dat is dan slechts een tiende deel van tweeduizend jaar verlossing, maar toch …
Intergenerationeel
Wie stil staat bij 2000 jaar kerk van Christus wordt ook gedwongen om na te denken over wat er door generaties heen gebeurt. In de kerk (en in gezinnen) is het gesprek tussen generaties vaak niet gemakkelijk. In de praktijk van het kerk-zijn wordt regelmatig vooral het verschil benadrukt tussen de generaties. Met alle gevolgen die daarbij horen. Toch is het dezelfde Geest, Die in het Bijbelboek Handelingen werkt en Die vandaag in ouderen en jongeren het geloof werkt en versterkt. En natuurlijk zijn foto’s van kinderen vandaag anders dan foto’s van kinderen vroeger. Maar dwars door de generaties heen roept één God de volken tot bekering en geloof om het Koninkrijk van God binnen te mogen gaan. Lezend in de Schriften, nadenkend over de grote vragen van het leven en biddend tot God, kunnen generaties elkaar leren begrijpen. De grote vragen liggen op dit moment voor het oprapen. Laten we in gesprek gaan.
"Dat de ene generatie de andere generatie bij de hand neemt om de enige troost in leven en sterven te leren kennen. Laten we daarmee niet wachten tot 2033"
Gesprek
Indrukwekkend was het moment toen mijn grootvader aan mij als achttienjarige uitlegde wat Psalm 40:2 midden in zijn leven voor hem had betekend. Lang heb ik de HEERE verwacht, en Hij boog Zich naar mij toe en hoorde mijn hulpgeroep. Veel van het gesprek ben ik ook weer vergeten. Wat overblijft, is de herinnering hoe de levende God hem midden in het leven heeft geleerd om alles van Hem te verwachten. In elke gemeente zijn er vele levensverhalen. Het zou maar zo kunnen dat ouderen onderschatten wat zij met hun levensverhaal voor jongeren kunnen betekenen. Ook in de laatste honderd jaar van de kerk van Christus heeft de verhoogde Christus, aan de rechterhand van God, niet stil gezeten. Mijn droom voor de kerk is dat we daarover aan elkaar vertellen. En dat de ene generatie de andere generatie bij de hand neemt om de enige troost in leven en sterven te leren kennen. Laten we daarmee niet wachten tot 2033. En ook niet tot 2027. Ook in 2026 kunnen de verschillende generaties in de CGK wel wat gesprek over het werk van de ene Christus gebruiken.
