Ik ben nu een jaar ouderling. Toen ik gekozen was heb ik wel geaarzeld, maar het is moeilijk de ambten gevuld te krijgen en onze predikant deed een speciaal beroep op mij, dus heb ik toegestemd. Maar ik worstel met mijn geloofszekerheid, terwijl ik een voorbeeld in het geloof zou moeten zijn. Kan ik maar beter als ambtsdrager stoppen?
Man, 42 jaar, eerste keer ambtsdrager
In deze worsteling bent u zeker niet de enige: ‘Kan en mag ik dit werk wel doen? Is mijn geloof wel groot genoeg?’ De vraag die daaronder ligt, geeft over het algemeen richting aan de uitkomst van het proces dat wij daarin gaan.
Het kan zijn dat u zich afvraagt of uw geloof wel groot genoeg is om andere gelovigen voor te gaan. Nu, dan kan ik u erop wijzen dat uw geloof nooit groot genoeg zal zijn. Het is dus een genadegave van God dat u zich ervan bewust bent dat u het niet uit uzelf kunt. Te veel ambtsdragers hebben zich gedragen als de schriftgeleerden en Farizeeën in de tijd van Jezus’ leven op aarde: ‘Wij weten hoe het zit en als je er anders over denkt, ben je een zondaar.’ Jezus roept ons nog steeds op om Hem te volgen, waar Hij ook voorgaat. Dat is geloof, bereid om eigen kleinheid te erkennen, bereid om te leren volgen.
"‘Geloven is dan eerder wat de discipelen en de apostelen deden: naar Jezus zelf verwijzen"
Geloven is dan eerder wat de discipelen en de apostelen deden: naar Jezus zelf verwijzen. In eigen kleinheid vertrouwen op Zijn grootheid, goedheid, genade en bijstand. Dat is de basisbetekenis van het woord ‘geloven’: vertrouwen. En dat mogen leren is een weg die ieder mens voor zich mag gaan. Als ambtsdrager is het niet uw taak om die weg voor een ander te weten, u mag de ander erop wijzen dat Jezus voorgaat.
En dan is geloven ook volgen waar Jezus voorgaat. Paulus moest naar Troas gaan. Daar werd hij geroepen naar de overkant door een Macedonische man, in een droom. Ik lees dat deze weg naar het bekleden van een kerkelijk ambt op een aantal manieren bevestigd is. U bent ‘op tal’ gezet, u bent verkozen, uw predikant heeft u aangespoord het ambt te aanvaarden. Kunt u dat naast u neerleggen als niet voldoende om God te vertrouwen met de weg die Hij voor u heeft geopend?
Ik denk dat de overweging om het ambt neer te leggen meer te maken heeft met het vertrouwen in uzelf, dan met het vertrouwen in Hem die u geroepen heeft. Maar dat is te verhelpen: Zie op Hem, volg Hem op al uw wegen en laat u leiden door Zijn wijsheid.
