Ik kan soms zo boos zijn op God. Ik zou Hem graag grote verwijten willen maken (en eerlijk gezegd doe ik dat soms ook, en dan voel ik me daar schuldig over). Ik voel me door Hem oneerlijk behandeld. Maar mag ik wel boos zijn op God? Hij is toch in alles rechtvaardig en goed?
Vrouw, 64 jaar, die op 35-jarige leeftijd weduwe werd met twee kleine kinderen en onlangs ook een van haar kinderen verloor
Bedankt voor uw eerlijke vraag over uw gevoelens van boosheid naar God toe. In dit vrij korte stukje wil ik proberen recht te doen aan uw gevoelens van boosheid. En misschien mag ik u enkele gedachten aanreiken bij uw strijd met God, want zo mogen we het misschien wel noemen. U heeft ontzettend veel meegemaakt. Een mens kan zich niet indenken welk verdriet een ander ondergaat als hij het niet zelf heeft meegemaakt. Het verlies van uw man toen uw kinderen nog jong waren, en nog niet zo lang geleden ook een van uw kinderen die u moest verliezen.
En nu … voelt u zich schuldig wanneer u soms ook daadwerkelijk (grote) verwijten maakt naar God toe. Want, zo geeft u terecht aan: God is toch in alles rechtvaardig en goed?! Ik vind het indrukwekkend dat u dat nog altijd kunt belijden: God is rechtvaardig en goed. Maar daar komen ook de vragen voor u uit voort. Waarom gebeurt dit alles dan in mijn leven? Ook al zijn daar geen directe antwoorden op te vinden, omdat we God niet kunnen begrijpen, kan het helpend zijn om te bedenken dat God alles kan gebruiken in Zijn plan. Zelfs de onbegrijpelijke dingen die gebeuren, laat God meewerken ten goede voor Zijn kinderen.
Maar zelfs als we dat met elkaar weten, omdat God die woorden in de Bijbel ons aanreikt (Rom. 8:28), lost dat uw worsteling misschien niet op. Ik wil u dan graag ook wijzen op Johannes 11. Daar zien we de Here Jezus in diep verdriet. Herkenbaar verdriet, want ook Hij staat bij het graf van een geliefde, Zijn goede vriend Lazarus. Er gaat voor mij altijd een grote troost uit van de tranen die de Here Jezus daar plengt. Jezus staat oog in oog met de dood en de alles-verbrekende uitwerking daarvan. En zo staat Jezus ook oog in oog met ons verdriet. Het maakt Hem boos en verdrietig. Omdat alles zo ingaat tegen Gods bedoeling met Zijn schepping: de dood die in de wereld gekomen is en zo verwoestend is.
De Zoon van God laat zich raken. Deelt in ons verdriet en onze boosheid. Hij kent en weet alles. Zo is Hij de Hogepriester geworden die ons getekend wordt in Hebreeën 4, die alles geleden heeft. Die ons kent met al onze emoties, die we vaak niet de baas zijn. Hij weet ervan en lijdt mee met onze zwakheden, juist omdat Hij in alles op dezelfde wijze als wij is verzocht (Hebr. 4). Dit diepe Evangeliewoord is eeuwig: over die Vriend, die in onze plaats wil staan, door werkelijk alles te dragen, om zo de weg tot de Troon van genade vrij te maken. Zo mogen, ja moeten wij gaan, mét al onze zorgen, vragen en emoties, biddend om zegen, zoals de strijdende Jakob bad: ik laat U niet gaan, tenzij U mij zegent.
