Mijn zoon gebruikt drugs, net als zijn vrienden. Het geloof lijkt hem ook steeds minder te interesseren; vorig jaar heeft hij nog geloofsbelijdenis gedaan. Hoe kan ik hem helpen?
Vrouw, gehuwd; zoon (22) is student
Ouders die zich zorgen maken over hun kinderen: het is een eeuwenoud verschijnsel. Helaas is die zorg niet altijd onterecht. Onze jongeren kiezen soms wegen waarvan je moet zeggen: het is onverstandig wat je nu doet. Meestal overzien ze zelf nog niet de gevolgen. Jij als vader en moeder wel. De vraag houdt je dan bezig: wat kan ik doen?
Gelokt
Zoonlief van 22 jaar is student. De studietijd betekent niet alleen nieuwe kennis opdoen, maar ook nieuwe contacten aangaan. Meer dan eens brengt dat met zich mee dat er verandering van inzichten ontstaat. En dat de jongere daardoor andere keuzes gaat maken dan hem in zijn ouderlijk huis zijn bijgebracht. Nu hoeft dat niet verkeerd te zijn. Iedereen zal uiteindelijk toch een zekere zelfstandigheid moeten ontwikkelen.
Zorgen ontstaan wanneer je als ouders ziet dat je kind keuzes maakt waarvan je overtuigd bent dat die schadelijk zijn. Dat is zeker het geval wanneer je ontdekt – zoals nu – dat je studerende zoon drugs is gaan gebruiken. Waarschijnlijk is dat gebeurd toen hij onder vrienden was en zij hem – wellicht op een feestje – verdovende middelen aanboden. Hij heeft niet kunnen of willen weigeren en van het een kwam het ander. Zo is hij het doolhof ingelokt waarin een mens steeds verder verdwaalt.
Gesprek
Verslaving aan drugs is ernstig. Het kost behoorlijk veel geld en het zal zeker nog andere problemen veroorzaken. Drugsgebruik heeft ook lichamelijke en mentale gevolgen. De gezondheid komt erdoor onder druk en de studieresultaten zullen een dalende lijn gaan vertonen.
"Laat voorop staan dat je voor je kind bidt met het oog op deze zorg."
Ja, wat kun je als ouders dan doen? Laat voorop staan dat je voor je kind bidt met het oog op deze zorg. Leg het in Gods handen en vraag of Hij hem van zijn dwaalweg terugbrengt. Daarnaast is van belang dat je het gesprek probeert aan te gaan. Het kan goed zijn dat hij dat uit de weg gaat. Houd toch aan en als het hopelijk lukt hem te spreken, wees dan niet verwijtend maar leg uit dat je bezorgd bent en waarom. Probeer hem ervan te overtuigen dat hij zonder goede hulpverlening er niet uitkomt en biedt aan om daar samen met hem naar op zoek te willen gaan.
Geloof
Niet vreemd is dat zijn verslaving ook gevolgen heeft voor zijn geestelijke leven. Vorig jaar deed hij belijdenis, maar nu lijkt het dienen van de Heere en het meeleven met de gemeente behoorlijk te zijn versloft. Spreek ook daarover met hem. Stel voorzichtig en vragenderwijs aan de orde hoe hij zijn leven van nu ziet in verhouding tot zijn belijdenis toen. Niet verwijtend, maar bezorgd. Benadruk dat God er voor hem wil zijn, ook nu. Breng ter sprake dat het goed zou zijn wanneer er vanuit de gemeente contact met hem gelegd wordt, al zal hij dat waarschijnlijk liever willen afhouden. Het hangt van de openheid van jullie relatie af of er ruimte is om samen te bidden. Maar als dat niet het geval blijkt, zijn er misschien anderen met wie je dat voor hem zou kunnen doen.
