Op het blad van de TUA (Connect april ’26) zie ik staan: ‘goud in handen’. Het betreft dát wat de TUA betekent voor onze kerken en voor de beoefening van theologie in ons land en ver daarbuiten.
Dat is precies wat een oude buurtbewoner tegen mij zei, toen ik hem vertelde dat we nog niet wisten of de kerkgemeente kon blijven bestaan: ‘Je hebt goud in handen’. Hij doelde op ons kerkgebouw dat in 1950 gebouwd was voor de RK-gemeenschap. Hij was ooit RK-lid en had door dat verleden een emotionele band met (de buitenkant van) ons gebouw in zijn woonwijk. Zo’n opmerking geeft ons inzicht in de betekenis die een gebouw, die een bepaalde plek, kan hebben, ook voor mensen die niet horen bij de kerkgemeenschap ter plekke.
Ons dorp Alblasserdam ligt in de ‘biblebelt’. Van de 20.000 inwoners zijn er zeker wel 10.000 kerkgangers. Dus eveneens 10.000 mensen die daar niet bij willen horen.
En daar gaat ons hart naar uit. Onze vraag aan elkaar is dan ook steeds: hoe komen we in contact met mensen die niet in contact met de kerk /met kerkgangers / met christenen / met Jezus Christus willen komen?
Eén antwoord gaf deze oude man-zonder-kerk: ‘Je hebt goud in handen’, gebruik je gebouw.
Een barrière is vervolgens dat een pioniersteam van vijf mensen echt geen 10.000 mensen zou kunnen bereiken. Maar we kunnen met fijne activiteiten veel mensen ‘binnen’ krijgen. Er is een plek waar ze naartoe kunnen.
"Ze worden gezien en gewaardeerd"
Nu hebben we voor het uitvoeren van activiteiten veel vrijwilligers nodig. En die hebben we! Dan merken we: we hebben nu echt goud in handen. Al die mensen die iets willen doen … geweldig. Wat een enthousiasme mogen we bij elkaar ontdekken als we weer van betekenis zijn geweest voor iemand of voor een groep. Trouwens, het verschil tussen vragende bezoekers en uitdelende vrijwilligers vervaagt gaandeweg, want veel bezoekers worden uiteindelijk ook vrijwilliger, ze gaan meehelpen en langzamerhand verantwoordelijkheden dragen.
Daar worden ze blij van, want kennelijk worden ze gezien en gewaardeerd. Er ontstaat nadere kennismaking, ook met hun problemen. We luisteren en waar we kunnen helpen we of kunnen we ze verwijzen.
In een vergadering met voorgangers onlangs bleek dat een groot probleem in de kerken het vinden van ambtsdragers en vrijwilligers voor de diverse taken is. Mist misschien in de kerken het enthousiasme om anderen te dienen, te helpen, mee te nemen?
Geef ze goud in handen: verantwoordelijkheden, vermengd met het plezier dat er is in contact, in gesprek, in het doen van leuke dingen.
Ja, maar de ernst van het doorgeven van het Evangelie? Die ernst is vooreerst luisteren naar de ander. Koffiedrinken, dat is koffiedrinken en luisteren, buurtmaaltijden, dat is gewoon eten en ook luisteren, schilderavonden, dat is gewoon schilderen en gezellig kletsen (en vooral ook luisteren), het reparatie-café, dat is gewoon repareren / helpen, en zo is er veel meer.
En wat gebeurt er tijdens al die contacten? Degenen die God ons geeft, komen en ze gaan zich bij ons thuis voelen en blijkbaar hebben we weer goud in handen: mensen gaan helpen, dienen en langzamerhand ook luisteren. Luisteren en leren over waar dit alles vandaan komt.
