Bemoediging

Volgens mijn planning voor deze columns zou ik in dit nummer een luchtig thema kiezen. Zo’n zomerse cocktail van een licht en herkenbaar thema, opgeleukt met wat woordspelingen en warme humor. Prima geschikt om even tussendoor te lezen op een lange vakantie-avond, bij het zachte geknisper van de vuurkorf en met een licht sprankelende rosé.

Natuurlijk weet ik niet hoe het u vergaat, maar mij lukt het helaas niet om deze maanden de toon van luchtige vrolijkheid te vinden in een bijdrage voor het landelijk orgaan van onze kerken. Niet voor niets schreef ik in mijn vorige column over gevoelens van pijn, verdriet en machteloze woede. En wat werden deze breed gedeeld … Totaal overrompeld was ik door de enorme impact die deze woorden bleken te hebben. Met duizenden weergaven op sociale media en reacties vanuit het hele land via allerlei kanalen. Reacties vol emotie en herkenning, zowel van ‘inboorlingen’ als betrokken ‘bijwoners’, van mensen op hoge leeftijd tot jongeren die net belijdenis deden. Gedeelde genen, gedeelde pijn, gedeeld verdriet, gedeelde boosheid. En wat een bemoediging ging van deze reacties uit. Een nieuw gevoel dus, dat ik graag met u deel. Opdat er naast de andere gedeelde gevoelens ook gedeelde bemoediging mag ontstaan.

Eén ding is mij duidelijk geworden uit al deze reacties: de CGK, lieve lezers, bevinden zich niet achter tafels in de Oenenburgkerk. De CGK dat zijn wíj! Wij als gewone gemeenteleden, als jongeren en ouderen en alles daar tussenin, als jeugdleider of diaken, organist of slagwerker, bezoekbroeder of oppas, kerkschoonmaker of technicus. Al die duizenden stemmen, die zich lieten horen en zo samen een roepende kerk vormden. Een kerk die roept om éénheid, om verdraagzaamheid, om liefde. De ware vertegenwoordiging van een kerkverband dat kraakt in al haar menselijke voegen, maar waar ‘bottom-up’ nog zoveel verbinding en eenheidsverlangen blijkt te zijn. En daarom blijven we roepen, blijven we hopen en blijven we bidden. De kerk is van Christus!