Sneuvelbereid

Ter gelegenheid van Dodenherdenking bezocht ik het Franse Militaire Ereveld in Kapelle. Vlak om de hoek, maar ik was er nog nooit geweest. Franse soldaten liggen daar, 229 in getal, onder witte kruisen en een enkele Davidster. Mei 1940 gesneuveld bij het Kanaal door Zuid-Beveland, en de Sloedam. Of op zee, gebombardeerd tijdens hun vlucht via Duinkerken naar Engeland.
Momenteel werft Defensie jonge militairen. Binnen twee jaar moet onze krijgsmacht op oorlogssterkte zijn. De aanmelding lijkt verrassend goed te lopen. De motieven variëren: van ‘voor het geld’ tot ‘om het vaderland te verdedigen’. Respect! Zorg kun je dan weer wel hebben over de geringere sneuvelbereidheid in West-Europese landen. In militaire kringen spreekt men trouwens liever van ‘gevechtsbereidheid’. Moed wordt gevraagd, discipline, kameraadschap. Verder wil elke soldaat, zoals ieder normaal mens, vooral overleven.

Helder, en ik heb makkelijk praten, maar je hoopt toch dat het geen taboe is: te spreken over de bereidheid eventueel het hoogste offer te brengen voor een zaak groter dan jij. Voor als onze jongens en meisjes straks in Polen onverhoopt toch onder Russisch vuur komen te liggen.

Op het Franse Militaire Ereveld staat ook een aantal witte zuilen, met een halve maan erop. Voor zeventien Marokkaanse soldaten, vier Algerijnen en een Syrische parachutist. Zij maakten, afkomstig uit de koloniën, deel uit van het Franse leger. ‘Mort pour la patrie’ staat er op hun zuil: gestorven voor het vaderland. Maar Frankrijk was niet eens hun vaderland, laat staan Nederland. Het zou voor hen later zelfs geen gemakkelijk gastland worden. Over sneuvelbereidheid gesproken.

Dat deed mij op dat ereveld denken aan wat Paulus schrijft: Bij hoge uitzondering zal iemand voor een goed mens willen sterven. God echter bevestigt Zijn liefde voor ons daarin dat Christus voor ons gestorven is, toen wij nog vijanden waren. Gestorven voor vijanden! Genadelicht over kruis, Davidster en halve maan. En over een man die er stil naar stond te kijken.