Wat hou ik van de psalmen … Die oeroude woorden, van jongs af aan zo vertrouwd dat ze op allerlei momenten zomaar omhoog komen. Woorden van waarde, op momenten van vreugde, van twijfel, van verdriet. Ze gaan mijn leven door op tal van manieren: in de auto, meezingend op hele noten met het Urker mannenkoor, dansend door de kamer met de Sons of Korah en alles daar tussenin. Natuurlijk ben ik in de erediensten dankbaar voor tal van nieuwe en oudere liederen die een verbinding leggen tussen de kerk der eeuwen en nieuwe generaties. Toch blijven de psalmen een niet te evenaren bron van Godsvertrouwen en geloofservaring.
Zong ik als kind onbekommerd woorden als ‘weeuw’, ‘fnuiken’ en ‘stiet zelf dit rot’, zonder enig idee wat ze betekenden, ergens kwam daar een kentering. Was het toen ik merkte hoe moeilijk ik de betekenis van de psalmen uit 1773 echt uit kon leggen aan mijn kinderen? Toen de gans in de pastorietuin de naam ‘Gans Sion’ kreeg? Toen ik de vreemde blikken van mijn pubers zag, als gezongen werd over ‘geweldig aangerand en fel geprangd’? Of toen iemand mij vertelde waar hij aan dacht bij een zin als ‘nooddruftigen zal Hij verschonen’? In elk geval is er ook de bevreemding die mijzelf bekruipt als ik moet zingen over ‘deugden’ en over een of ander Opperwezen, waarin ik niets van mijn God en Vader herken. Over ‘wildste volk’ren’ en ‘Moren’, woorden die m’n tenen doen krommen vanwege de associaties met ons kolonisatieverleden.
"Samen met hen houden we zo de lofzang gaande"
Als we werkelijk de rijkdom van de Psalmen willen overdragen aan volgende generaties, moeten we zorgen dat het taalkleed dat niet in de weg staat. Gelukkig zijn er mooie alternatieven, zoals DNP, Weerklank of The Psalm Project. Hiermee leren we onze kinderen en jongeren wortelen in de aloude woorden van Israël en staan op de schouders van de kerk der eeuwen. Samen met hen houden we zo de lofzang gaande, ook in de toekomst.
