Struinend door onze kringloopwinkel kom ik ze regelmatig tegen: wandtegels met bekende woorden. ‘God heeft ons geen kalme reis beloofd, wel een behouden aankomst’. Of: ‘Ik leg de namen van mijn kinderen in Uw handen’. Woorden die laten zien hoe mensen vroeger leefden, waarin ze hun houvast zochten. Een testament op tegels.
Soms bekruipt me de vraag wat voor testament wijzelf achterlaten. Wat mensen tegenkomen, als ze over tientallen jaren door de kringloopwinkels dwalen. Aan mooie tegels geen gebrek: ‘Jij bent waardevol’, ‘Jij bent geliefd’, ‘Mooi mens’, ‘Jij bent een parel’.
"Waar vinden we meer houvast en zelfvertrouwen dan in Gods Woord?"
Wat zegt het over ons, dat dit blijkbaar de boodschap is die ons aanspreekt? Dat wij het massaal nodig hebben een aai over onze bol te krijgen en steeds de bevestiging wensen dat wij bijzonder en waardevol zijn? Hoe is het gekomen dat oude tegelwijsheden, die veelal bestonden uit beproefde Bijbelteksten, niet meer voldeden en we in plaats daarvan de schijnwerpers op onszelf zijn gaan richten? En wat valt dat vaak tegen: heel wat muren zouden volgehangen kunnen worden met teksten als ‘Jij bent jaloers’, ‘Jij schiet tekort’, ‘Somber mens’, ‘You’re not a blessing’…
Waar vinden we meer houvast en zelfvertrouwen dan in Gods Woord? In Zijn beloften van genade en trouw. Niet omdat wij zulke mooie, waardevolle parels zijn, maar om wie Hij is in Jezus Christus. Staande voor de spiegel weet ik mij waardevol en geliefd, omdat Zijn Naam onuitwisbaar op mijn voorhoofd staat. Omdat Hij weet hoe ik ben, ook als niemand het ziet en er geen camera in de buurt is. En toch gaf Hij Zichzelf aan het kruis. Vanuit die basis mag ik leven, met al mijn tekortkomingen en falen.
Nog een plekje over aan de muur? Ga opnieuw naar de kringloop en zoek eens naar een kruis. Hang het op een centrale plek in je huis en sta er elke keer even bij stil: Zo lief heeft God mij, dat Hij Zijn Zoon gegeven heeft …
