Er is sprake van een nieuwe wereldorde. Amerika, Rusland en China zouden ideologisch, geopolitiek en militair de wereld onder elkaar verdelen. Vooral de ‘verdeel-en-heerspolitiek’ van de Amerikaanse president Trump doet deze nieuwe wereldorde doorbreken. Zo nieuw is ze trouwens niet. Ze lijkt een terugkeer naar het kolonialisme, gebaseerd op machtshonger, recht van de sterkste, sociaaleconomische uitbuiting en ecologische onverschilligheid. Het staat allemaal zo haaks op de orde van het Koninkrijk der hemelen. Bijbels gesproken beleven we apocalyptische tijden, die christenen dwingen alles te bezien in het licht van de wederkomst van hun Heer.
"Kerk en wereld zijn er beide voor het Koninkrijk van God"
Intussen gaan de christelijk-gereformeerden rollebollend over straat … – zo klinkt het verbaasd, en ook verwijtend. De vraag wordt gesteld of wij de nood van de wereld wel voldoende zien. Als de kerk er is voor de wereld, dan waarschijnlijk niet. Toch kan ook te makkelijk worden gezegd dat wij met de verkeerde dingen bezig zijn. De kerk is er niet voor de wereld, evenmin als de wereld er is voor de kerk. Kerk en wereld zijn er beide voor het Koninkrijk van God. Wel moet de kerk ín de wereld een pilot van het Koninkrijk zijn. Als een ‘pijler en fundament van de waarheid’ en als ‘huis van barmhartigheid’. Beide tegelijk, in gehoorzaamheid en liefde. Het vraagt in onze situatie veel om daarin één te blijven. Wat dat van een ander vraagt, weet ik meestal beter dan wat het van mij vraagt, omdat het bekering is. Dan maar berusten in een breuk? Die zal niet alleen een kerkverband, maar ook plaatselijke gemeenten splijten, families scheuren, harten breken. Ze zal bekering overbodig maken. Dan moet je wel een heel goed verhaal hebben, wil dat dienstbaar zijn aan het Koninkrijk. Ik heb het niet en ik hoor het niet. Blijven zoeken naar eenheid in waarheid en liefde, noem het idealisme, naïef, ‘tegen beter weten in’. Zo is vaker over roeping gesproken. Net als bij het blijven zoeken naar vrede en gerechtigheid in de wereld.
