Jager zou ik zelf niet willen zeggen, verzamelaar durf ik mijzelf wel te noemen. Van boekenleggers namelijk. Je kunt ze alleen steeds moeilijker vinden. Dat wil zeggen, degenen die ik zoek. In de boekwinkel heb je wel zo’n standaard, maar dat is te makkelijk. En al helemaal de exemplaren die je gratis krijgt, zeker in de Boekenweek. Die bevatten vaak slechts goedkope reclame voor de keten. Eén uitzondering: die van Van Someren & Ten Bosch, boekverkopers sinds 1844 te Zutphen. Daarop staat de afdruk van een prachtige houtsnede van Frans Masereel: een man die met zijn rug tegen een boom zit te lezen. Nee, het liefst heb ik ze met een detail van een schilderij dat ik in een museum zag. Of een foto van een plaats waar we waren, en die tot de verbeelding sprak. Ze moeten niet te slap zijn, maar ook niet te dik. Magnetische zijn onhandig, en ze moeten helemaal in het boek passen, dus geen koordje of lintje eraan. Ik zoek bij een boek dan graag een bijpassende boekenlegger uit mijn verzameling.
"Een boekenlegger bepaalt je bij wat je gehad hebt, waar je bent, en wat je nog wacht"
Laatst leidde er een uit de Joodse wijk in Sevilla me door een boek over de Holocaust. Een dankbaar statement is dat dan: het Joodse volk leeft nog! Speelt een boek in Parijs, dan past er een uit het Musée Marmottan Monet. Voor de wintermaanden is er altijd wel een Hendrick Avercamp. Maar musea verkopen steeds minder boekenleggers. Toch slachtoffer van de e-reader, terwijl de boekverkoop nauwelijks daalt? Of moet je gewoon niet zulke hoge eisen stellen? Een boekenlegger bepaalt je bij wat je gehad hebt, waar je bent, en wat je nog wacht. De allermooiste kreeg ik twintig jaar terug van mijn dochter. Een eigengemaakte. Tegen een hemelsblauwe achtergrond schreef ze met waskrijt: Neh 8:11b. Wat je al gehad hebt, wat er nog komt, waar je ook bent, dat past altijd: ‘… de vreugde in de HEERE, die is uw toevlucht.’
